Идентичность, восприятие себя и другого в белорусской деревне.

Читаю очень интересную книгу о этнографических исследованиях польско-белорусского пограничья. Там и про “хамские” и “панские” вёски, и про “шляхту” и “жидов”. И про идентичность. И вот про язык пару цитат.

  • „Przed wojną też się po prostu mówiło w wiosce?
  • Jak gdzie. Gdzie kultumiejsze wioski, to po polsku” (G97Sie.EM).
  • „Który język ładniejszy: polski czy prosty?
  • [gospodyni:] Oj, jak ja przyzwyczajona, chodziłam do szkoły, to był bardzo śliczny ten jenzyk, taki jakiś mientki taki. A to prosty, no, prosty… Ale zrozumieć można.
  • [sąsiadka:] Mnie sie tak po prostu, tak po prostu, no, tak -mnie sie nie podoba. […] Jak my przyzwyczajone jest po polsku, to po polsku” (G97Cze.HG).
  • „Nie ma ładniejszego jenzyka jak po rusku i po polsku. Pierwszy jenzyk – polski. A już drugi rosyjski, żeby czysto po rosyjsku wy-mawiać. A to brzydki taki, garłaty taki, nieładny. Nie, nie, nie. Continue reading “Идентичность, восприятие себя и другого в белорусской деревне.”